می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی می رسد روزی که تنها در کنار عکس من نامه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی

ابی تر از انیم که بی رنگ بمیریم از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم تقصیر کسی نیست که این گونه غریبیم شاید که خدا خواست دلتنگ بمیریم

اگه یه روزی..............اگه یه روزی نتونستی گناه کسی رو ببخشی از بزرگیه گناه اون نیست از کوچیکیه قلب تویه

دوست دارم نه اندازه ی بارون چون یک روز بند می یاد دوست دارم نه اندازه ی گل چون یک روز پژمرده می شه دوست دارم نه اندازه ی برف چون یک روز اب می شه دوست دارم اندازه ی همه ی دنیا چون حالا حالا تموم نمی شه

من ان روزم که با هر کس سر صحبت نمی شینم من اون دردم که غیر از تو هم درد نمی گیرم من اون کوهم که جز خورشید در اغوشم نمی گیرم اگر خوابم به دور دست ها به رویای تو بیدارم من اون عشقم که بی هیچ کس به جز تو رو نمی یارم

 

 

یادمان باشد اگر شاخه گلی چیدیم وقت پرپر شدنش سوزو نوایی نکنیم یادمان باشد سر سجاده ی عشق جز برای دل محبوب دعایی نکنیم یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم ، گر چه در خود شکستیم صدایی نکنیم

روی تخته سنگ نوشته شده بود: اگر جوانی عاشق شد چه کند؟؟ من هم زیر ان نوشتم: باید صبر کند برای بار دوم که از انجا گذر کردم زیر نوشته ی من کسی نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟؟؟ من هم با بی حوصلگی نوشتم: بمیرد بهتر است برای بار سوم که از انجا عبور کردم انتظار داشتم زیر نوشته ی من نوشته ای باشد اما زیر تخته سنگ جوانی را مرده یافتم

انگاه که خداوند می خواهد هدیه ای به تو بدهد ان را در مشکلی می پیچد ، پس هر چه مشکل بزرگتر باشد هدیه اش بزرگتر است **** 

 سلام به تو به تو که خرم کرده ای بوی بهاران، چمن را، بوستان را، یاسمن را ...... سلام به تو که بر پا کرده ای این جویباران و سلام به تو که بر پا کرده ای  این کوهساران و سلام به تو دوستم که همانند گلی می مانی که خداوند همانند نعمتهایش انانکه بی نظیراند افرید، مانند ایینه تو را به سوی من فرستاد و تو را در قلب من گنجاند و هم اکنون مانند دو فرشته ی سبک بال ادامه خواهیم داد این دوستی جاودانه را...........(ترانه) . **** یک دوست کسی است که اهنگ قلبت را می داند و وقتی تو کلمات را فراموش می کنی اونا رو برات بخونه. بهترین دوست اونی که بتونی باهاش روی یک سکو بشینی و ساکت باشی، هیچ چیز نگی و وقتی ازش دور می شی، حس کنی که بهترین هم صحبت عمرت و داشتی.    به نام خدا، خالق انسان، به نام انسان، خالق غم ها، به نام غم ها، خالق اشک ها، به نام اشک ها تسکین دهنده ی قلب ها، به نام قلب ها به وجود اورنده ی عشق، به نام عشق بزرگترین خطای انسانگوهر خود را مزن بر سنگ هر نالایقی  صبر کن پیدا شود گوهر شناس لایقی

سر چشمه ی محبت، ای عشق واقعی چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است، چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری است ** بگذار نامت را تکرار کنم نامت زیباست، دلنشین است، چه داشته ای که این گونه مرا تسلیم کرده ای من این گونه نبودم تو عشق را با من اشنا کردی تو هوای دلم را با طراوت کردی

من از قصه ی زندگی نمی ترسم من از تو بودن بی تو بودن ، به یاد تو زیستن تنها از خاطرات گذشته تغزیه کردن می ترسم، ای بهار زندگی اماکنون که قلبم مالا مال از غم زندگی است، اکنون که پاهایم توان راه رفتن ندارد برگرد و به من بخش، احساس دوست داشتن جاودانه را............

رفتم مرا ببخش و نگو وفا نداشت ** راهی به جز گریه برایم نمانده بود ** این عشق اتشین پر از درد بی امید ** در ورایه جنون گناهم کشانده بود ** رفتم که داغ بوسه ی حسرت تو را با اشک های دیده زلب شست شو دهم ** رفتم که ناتمام بمانم ** در این سرود رفتم که با نگفته به خود ابرو دهم