زندگی گفت:که اخر چه بود حاصل من؟ عشق فرمود: تا چه بگوید این دل من عقل نالید: کجا حل شود این مشکل من؟ مرگ فرمود: در این خانه ی ویرانه ی من

وقتی خدا بهت میگه (باشه) چیزی که میخوای بهت میده وقتی خدا بهت میگه (صبر کن) چیز بهتری بهت میده وقتی خدا بهت میگه (نه) داره بهترین رو برات اماده می کنه

انقدر با وجودم یکی شدی که حتی رویای ساده بودنت نیز گرمای تنت و تپشهای قلب

مهربانت را از زیر پوست ابی لباست به من هدیه می دهد ،با هفت رنگ کلامت انقدر

صفحه دلم رو خط خطی کن تا همه اش رنگ صداقتتو بگیره انقدر که دیگه اثری از رنگ

سرد فاصله باقی نمونه از این فاصله ها خسته ام

زندگی لبخندی زد و گفت:

دروغ هایی که در من نهفته است و حقیقت هایی که در تو وجود دارد

بلی اینطوریه همه ی ما به دنیا دل بستیم به دنیایی که همش دروغ است همه ما فقط دنیای امروزی را

می بینیم دنیایی که اخری ندارد، دنیایی که امنیت نداره، همه به خاطر راحتی از هیچ دوروغ و کلکی رو

گردان نیستن ولی چرا؟

چرا باید اینطوری باشه مثل اینکه بعد از این دنیا ، دنیایه دیگه ای هم است این دنیا وفا نداره ولی ان دنیا وفا داره

خدایا در زندگی هرگز از یاد نمی برم گرچه والدینم موهبت تولد در این دنیا را به من عطا کردند اما تو هستی که موهبت زندگی جاودانه را به من می بخشی! خدایا اگر با من باشی چه کسی می تواند علیه من باشد؟؟؟

قسمم قلبم بود ، وکیلم دلم بود و حضور جمعی از عاشقان و دل سوختگان. قاضی نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام کرد پس محکوم شدم به تنهایی و مرگ. کنار چوبه دار از من خواستند تا اخرین خواسته ام را بگویم و   ((من گفتم به تو بگویند.......(( دوستت دارم