یک دختر کوری تو این دنیای نامرد زندگی می کرد . این دختر یک دوست پسری داشت که عاشق اون بود، دختره همیشه می گفت: اگر من چشمامو داشتم و بینا بودم همیشه با اون می موندم . یه روز یکی پیدا شد که به اون دختر چشماشو بده، وقتی که دختره بینا شد دید که دوست پسرش کوره بهش گفت: من دیگه تو رو نمی خوام برو . پسره با ناراحتی رفت و یه لبخند تلخ بهش زد و گفت : مراقب چشم های من باش

بگذار گریه کنم..........

بگذار گریه کنم برای عاطفه ای که نیست و دنیایی که انجمن حمایت از  حیوانات دارد اما انسان پا برهنه و عریان می دود برای دنیایی که زیست شناس رمانتیکش،سوگوار انقراض نسل دایناسورند. بگذار گریه کنم برای انسانی که راه کوره های مریخ را شناخته است اما هنوز! کوچه های دلش را نمی شناسد

با یک لبخند.........

با یک لبخند شروع میشه، با یک بوسه رشد می کنه و با یک اشک تموم میشه . روشن ترین آینده همیشه روی گذشته ی فراموش شده شکل می گیرد ، نمیشه تا وقتی که دردها و رنج ها را دور نریختی، توی زندگی به درستی پیش بری